Türkan Şoray İlk Kez Yalnız

Türkan Şoray Türk sinemasının taçsız kraliçesidir. Türkan Şoray bir filminden 75 bin lira alır, milyonerdir. Türkan Şoray'a plağa iki şarkı söylemesi için 250 bin lira verirler. Gazinocular cüzdanlarında binlikler, her gün Türkan Şoray'ın kapısını aşındırırlar. Türkan Şoray'ın milyonlarca hayranı vardır, her gün yüzlerce mektup alır, bir giydiğini bir daha giymez. Arabası vardır, katları vardır, hizmetçileri vardır, dilediği her şeye anında sahip olabilecek kadar da parası vardır, ama bütün bunlara rağmen mutlu mudur dersiniz Türkan Şoray?.. Ne gezer.. Mesela, şöyle dört başı mamur bir gezinti yapıp Adalara, Modalara gidemez... Caddelerde, sokaklarda elini kolunu sallayarak salma salına dolaşamaz. Kırlarda çiçek toplayamaz, bir çay bahçesinde hayale dalamaz, bir bankta oturup Boğaz’ı seyredemez. Yolda, açlığını bastırmak için bir simit alamaz, dilediği yerde dilediği yemeği yiyemez. Bütün bunlar yasaktır Türkan Şoray’a. Kim yasaklamıştır: Şöhret!..

Türkan Şoray belki de ilk defa bu yasağı kaldırdı. Geçen pazar Büyükada'da Dil'de tek başına gezinti yaptı, iki saat gibi kısa bir süre içinde «hayal kadınlığından» sıyrıldı, yıllardır hasretini çektiği hürriyetin özlemiyle çiçek topladı, denize taş attı, ağaçlardan yaprak kopardı, yerdeki taşları tekmeledi, bisiklete, paytona bindi, salıncakta sallandı, kayalardan midye topladı, kısacası Yeşilçam'in Türkan Şoray'ının değil de, on yıl öncesinin Fatihli meçhul Türkan Şoray'ının hayatını yaşadı... Bir ağaça dayalı duran bisikleti aldı şöyle etrafımızda iki, üç tur attıktan sonra durdu, «Görüyorsunuz,» dedi. «Ne kadar değiştim. İnanın şu anda bir rüyada gibiyim. Buradaki insan ben miyim, inanamıyorum. Oh ne güzel! Sessizlik, çam ağaçları, deniz, inin cinin top oynadığı kumsal, martılar, uzaktan geçen gemiler. Ne güzel.»

Türkan Şoray, yere kadar eğilmiş bir çam ağacından dal koparıyor, yerlere vura vura kayalardan Yörük Ali Plajına doğru iniyor. Bir taraftan da konuşuyoruz: «Sabahleyin gökyüzünden havanın iyi olacağını anlamıştım. Filim çalışmam da olmayınca, çoktandır düşündüğüm gibi soluğu Büyükada'da aldım.»

Bu mevsimde buralarda kimseler olmaz. İnsanı deli eden bir sessizlik vardır. Gece, yıldız olmamasına rağmen, Türkan Şoray, Orhan Veli’nin şiirini mırıldanıyor kendi kendine: «Deli eder insanı bu dünya, bu gece, Bu yıldızlar, bu koku. Tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç». «Ne güzel manzara,» diyor. «Memleketimiz o kadar güzel ki. Cennet. Zamanım olsa, her günümü buralarda geçireceğim. Tabiata bayılırım ben. Küçükken arkadaşlarımla Edirnekapı dışında tarlalara gider, gelincik, papatya toplardık. Şimdi oralar çok değişti.»

Yazın kavurucu sıcağında insanların kaynaştıkları Yörük Ali Plajı bomboş- Martılar insan görmenin sevinci içinde çığlık çığlığa havalanıyor! Türkan Şoray, «Şu martı çrğlıkları bende garip bir etki yaratır,» diye devam ediyor sözlerine. «Onların seslerini duyunca nedense bir tuhaf oluyorum. Çığlıklarında insanı etkileyen bir feryat var sanki.»

Tekrar Dil'e doğru çıkıyoruz. Salıncaklar bomboş. Türkan Şoray çocukluk günlerinin özlemi içinde bu defa salıncaklara doğru koşuyor ve çılgınca sallanmaya başlıyor. Tam on dakika.. Sonra yanakları al al, nefes nefese yanımıza geliyor. «Artık gidelim çocuklar,» diyor. «Zaman epeyce ilerledi. Vapuru kaçırmayalım. Sonra...» Konuşmasının burasında duruyor. «Sonra Rüçhan bey kızar,» diyecek ama, diyemiyor. Dil’in ucundan asfalta doğru yürüyoruz. Hava hafiften kararıyor. Vapurun kalkmasına 15 dakika var. Paytonla iskeleye iniyoruz. Türkan Şoray durmadan konuşuyor: «Ne temiz hava Yarabbi. Nefes aldığımı şimdi anlıyamıyorum. Bir de şehrin ağır, isli havasını düşünün, inşallah haftaya pazar günü gene Ada’dayım...»

Ve 10 yıllık sinema serüveni içinde ilk defa bir pazar gününü Büyükada'da tek başına geçiren Türkan Şoray’ın son sözleri şunlar oluyor bize: «Darılmayın ama, bugün yanımda sizler de olmasaydınız çok daha mutlu olacaktım!»...(diğer haberler için aşağıdaki linke tıklayın)

https://www.tozlumagazin.net