Banu Alkan Hikaye Anlatıyor

Tren karla karışık yağan yağmurun altında hızla ilerliyordu. Vakit akşam üzeriydi... Soğuk kjş günlerinin kısa geçen gündüzünden sonra akşam erkenden varmıştı. Trenin penceresinden bakan küçük kız, yaprakları dökülmüş ağaçların arasından tren yolu boyunca akmakta olan dereyi kolayca görebiliyordu.

Küçük bir kus surusu derenin yatağı boyunca dolaşıyor, bulduklarını giyiyorlardı. Trenin gürültüsüyle havalandılar. Ama bu gürültü onları çok korkutmamış olacak ki, yeniden eski durumlarına geldiler, umursamazcasına yeniden bir şeyleri aramaya başladılar.

Sonra tren bu görüntüyü gerilerde bıraktı ve yeni güzelliklere doğru koşmaya başladı.

Bu kez de uzakta tepeler arasında kalmış bir köye takıldı gözleri. Sanki terkedilmiş, sanki kaybolmuş gibiydi O anda aklına bu köyde de kendisi gibi çocukların olabileceği geldi. Belki de çok iyi anlaşabileceği bir arkadaş bulabilirdi onların arasında.

Annesinin sesiyle hayallerinden sıyrıldı.

«Hadi» diyordu annesi. «Bir şey yemedin hala.»

Ve ona bir elmayla birlikte içine peynir sıkıştırdığı ekmeği uzatıyordu.

Birden ne kadar acıkmış olduğunu farketti. Elmayı ve ekmeği aldı, tekrar başını camdan yana dönüp şimdiye dek hiç izlemediği, hiç görmediği, hatta kendisine bir bilmeceymiş, bir gizemmiş gibi görünen bu değişik görüntüleri izlemeye başladı.

Çok başka bir diyardan geliyorlardı buraya Daha şimdiden buranın insanı olduğunu anlamıştı Burası daha farklıydı geldikleri yerden, ama insanlarına hemen kaynamıştı. Aynı dili konuşuyordu buradaki insanlar Görenekleri, töreleri aynıydı. Daha küçüktü, ama bunları kavrayabiliyordu.

Tren küçük istasyonda durdu. Ve bir anda etrafı, satıcı çocuklarla doldu. Kimisi ayran uzatıyordu, kimisi sandviçler... Böylesine aniden nereden çıktıklarını anlayamadı... Burnunu cama dayadı. Soğuk cam buğulanmıştı içerinin sıcaklığıyla... Küçük bir iz bıraktı burnu pencerede.

Tam o sırada soğuktan kızarmış iki el uzandı camın dışından. Başını yukarı kaldırdı, baktı... Kendi yaşlarında bir çocuktu bu. Gazete istiyordu. Kompartımandan içeri baktı. Hiç tanımadığı bir adam oturuyordu karşısında. Yanında gazetesi... Düşünmedi küçük kız, gazeteyi kaptı, pencereyi açtı ve dışarı attı.

Annesi bağırmaya başladı... Küçük kız korkarak adamın yüzüne baktı. Anlayışlıydı adam. Kendine bakan, adeta yardım isteyen bu gözlerden etkilenmeden yapamadı. Araya girme gereksinimi duydu.

«Önemli değil» dedi gülümseyerek.»

«Ama okuyordunuz» dedi annesi. «Hayır, okumuyordum. Bitirmiştim.»

Annesi kızına doğru döndü:

«Ne ayıp» dedi. «İzin istemeden böyle şey yapma bir daha.»

Ortalık yatıştı sonunda.

Üzülmüştü küçük kız. Biraz da kızmıştı. Mahçup olmuştu başkalarının yanında azarlandığı için. Hiç sesini çıkarmadan camdan dışarı bakmaya başladı. Görüntüler birbirini takip ediyordu. Her şey birbiri ardından akıp gidiyordu.

Vakit ilerliyordu. Gözleri kapanmaya başladı, uykusu geliyordu yavaş yavaş. Ablasının kucağındaydı. Annesi daha küçük kardeşini kucağına aldığı için ona yer kalmamıştı. Kompartımanın kapısının açılmasıyla kapanmakta olan gözlerini araladı. İçeri hoş bir kadın girmişti. Kadın bir an gözlerini herkesin üstünde gezdirdi. Yanlarında boş bir yer vardı. Ablası biraz kenara çekildi. Açılan yere oturdu kadın. Kürkünü çıkardı kucağına aldı. Şık, kırmızı elbisesi bir anda gözlerini aldı küçük kızın. Kırmızı uzun tırnaklı ellerine baktı. Kendi küçücük ellerine baktı sonra. O da büyüyünce böyle yapacaktı. Ablasına daha sıkı sarıldı. Gözlerini yumdu. Rüyasında büyümüştü, kırmızı elbisenin aynısını giyinmişti, mutluydu küçük kız.

Tren aynı hızla ilerliyordu. Tepelerden iniyor, tepelere çıkıyor, düz ovalarda ilerliyordu.

Geceleyin uyandı. Yalnızca kendisi uyumuştu. Herkes uyanıktı, konuşuyorlardı. Sohbet koyulaşmıştı. Kimse uyandığının farkına varmamıştı. Etrafı gözlemeye başladı. Yine gözleri o şık kadına takıldı. Sarı saçlarına baktı, konuşmasını inceledi, tavırlarına hayranlık duydu...

Ablası uyandığının farkına vardı tam o sırada.

«Anne» dedi. «Bu uyanmış, bizi dinliyor.»

Hepsinin bakışları ondan yana döndü. Utandı küçük kız, kızardı yanakları...

Artık büyük kente yaklaşıyorlardı. Uzaktan binlerce ışık göz kırpıyordu. Sanki gökyüzü yere düşmüş gibi geldi ona. Ablasına döndü, «Abla», dedi. «Sanki gökyüzü yere düşmüş.»

«Aptal» dedi ablası, sevgiyle saçlarını karıştırdı onun. «Öyle şey olur mu hiç?»

Karanlıklar içinde parlayan binlerce ışığın görüntüsü ne kadar da güzeldi... Orada milyonlarca insan yaşıyordu. Gündüz oldu mu, herkes koşuşmaya başlıyor, gece oldu mu evlerine çekiliyorlardı. Hele kış geceleri herkesin bir sığınağı vardı sanki. Küçük kızın büyük kentin gece yaşantısından haberi yoktu henüz.

«Bak gördün mü?» dedi ablası. «Burası İstanbul.»

Cama daha bir dayandı, daha bir merakla bakmaya başladı küçük kız. İstanbul demek burasıydı. Kendini bildi bileli bu şehrin ismini duyardı. İstanbul ne denli yabancıydı kendisine...

Tren kalabalık şehirden içeri giriyordu. Geçiyordu son hızla evlerin arasından. Biraz merakla, biraz da korkuyla bakmaya başladı. Bilmediği şeyler onu ürkütüyordu. Ama zaman gelecek güçlü bir insan olacaktı. Biliyordu bunu kendisi de. Nereden mi? İşte bu soru cevapsız kalıyordu.

Tren durdu en sonunda. Kalabalık aile valizleriyle, bavullarıyla inmeye başladı. Küçük kızın uzun sarı saçlarıyla, annesinin oturttuğu bavulun üzerinde çok güzel bir görünümü vardı. Meraklı bakışlarla etrafı seyrederken bu büyük kentin gelecekte ona neler getireceğinden habersizdi.

Yeniliklerin olması için zamanın geçmesi gerekiyordu. Zaman geçecek, küçük kız büyüyecekti... İstediklerini o zaman elde edecekti... Ama o zaman bir acı olacaktı hafiften. Üstünden bir türlü atamadığı, zaman zaman varlığını hissettiği bir acı. O neydi? Yıllar öncesinde bavulun üstünde korkuyla otururken, etrafı seyrederken küçük kızın yüreğinin derinliklerinde hissettiği korku muydu acaba?...(diğer haberler için aşağıdakilinke tıklayın)

Tozlumagazin